Nawożenie warzyw w uprawie polowej

Rozdział 9.4.2.

Papryka

Warzywo o bardzo dużych wymaganiach cieplnych i wodnych. Podejmując decyzję o uprawie papryki należy uwzględnić możliwość nawadniania. Krytycznym okresem, wymagającym regularnego nawadniania są fazy od kwitnienia, poprzez zawiązywanie owoców do ich dorastania.

Brak wody powoduje zrzucanie kwiatów i owoców, a później deformacje owoców. Uprawiać na glebach żyznych, ciepłych, przewiewnych, o bardzo dużej zawartości próchnicy i uregulowanych stosunkach wodnych. Gleba powinna mieć optymalny odczyn i jeżeli jest zbyt kwaśna wymaga wapnowania. Wapnować zawsze jesienią, przed orką. W przypadku uprawy papryki na oborniku, stosowanym tylko jesienią - wapnować rok wcześniej. Na glebach słabszych zaleca się stosować 30-35 t/ha obornika.

Optymalna zawartość (w mg/dm³) przyswajalnych form składników mineralnych w glebie, oznaczonych metodą uniwersalną, dla papryki jest taka sama jak dla pomidora i wynosi: 90-120 N (NH₄ +NO₃), 60-80 P, 200-250 K, 55-75 Mg i 1000-1500 Ca. Nie dysponując analizami gleby metodą uniwersalną, a metodą Egnera-Riehma (DL) zaleca się nawożenie przedstawione w tabeli 17. Nawozy wieloskładnikowe stosować tak jak pod pomidora. Szczególnie polecany jest POLIMAG S, bo papryka wrażliwa jest na chlor. Ze względu na wrażliwość papryki na zasolenie stosować nawozy wysoko skoncentrowane w jak najdłuższym terminie przed sadzeniem rozsady.

Papryka wymaga nawożenia azotem w dawce 120-170 kg/ha. W uprawie na oborniku dawka jest mniejsza i wynosi 70-120 kg N/ha. Azot stosować w formie saletry amonowej lub MOCZNIKA. Azot stosować w kilku terminach po 30-40 kg. Pierwszą część zastosować przed sadzeniem rozsady, pozostałe trzykrotnie - pierwszą 3-4 tygodnie po posadzeniu roślin i następnie dwukrotnie w odstępach co 2-3 tygodnie. Pogłównie można nawozić, podlewając rośliny roztworem saletry amonowej lub MOCZNIKA, który praktycznie nie powoduje poparzenia roślin.